Συνέντευξη στο πλαίσιο της Εικαστικής Έκθεσης “The Kiss”
στη #Rest@rt Cultural Platform
για το 
———————————————————————————————-
Γιατί δημιουργείς Τέχνη/ γιατί έγινες καλλιτέχνης;
Δεν μπορώ να απαντήσω στο γιατί έγινα καλλιτέχνης. Ίσως φταίει το σχολείο που έπρεπε σε όλα μας τα μαθήματα να κάνουμε και μια ζωγραφιά εκτός από την αριθμητική και την ορθογραφία. Ζωγραφίζω από μικρό παιδί πάνω σε οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια μου, χαρτιά, ξύλα, πλακάκια, τα περισσότερα κατέληγαν στα σκουπίδια. Είχα ζωγραφίσει και ένα ολόκληρο τοίχο στο εξοχικό των γονιών μου.
Η δουλειά σου έχει σκοπό να περάσει κάποιο μήνυμα στο κοινωνικό σύνολο;
Όταν δουλεύω κάποιο έργο δεν έχω στο μυαλό μου τι μήνυμα θα περάσω, δεν με ενδιαφέρει το μήνυμα αν υπάρχει, με ενδιαφέρει αυτό που νιώθω εγώ να βγάλω, τώρα αν συγκινηθεί ο θεατής θα χαρώ πάρα πολύ.
Πώς επιλέγεις ένα θέμα; Από πού εμπνέεσαι;
Η έμπνευση έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις και από πράγματα που δεν περιμένεις. Κάνω εικόνα κάτι που διάβασα, κάτι που άκουσα, βλέποντας έργα άλλων καλλιτεχνών, ιδέες που σου καρφώνονται στο μυαλό και δεν ησυχάζεις.
Πόσο δύσκολη είναι η διαδικασία παραγωγής ενός έργου Τέχνης;
Πέρα από τις τεχνικές δυσκολίες που πρέπει να σκεφτώ όταν κάνω ένα έργο, που αυτές λύνονται, η πραγματική δυσκολία είναι ότι νιώθω ότι εξομολογούμαι, ανοίγω την ψυχή μου πάνω στο έργο, και νιώθω περίεργα όταν φτάνει η στιγμή της έκθεσης.
Πότε φτάνεις στο σημείο να είσαι σίγουρη ότι το έργο σου έχει τελειώσει και μπορεί να εκτεθεί;
Δεν ξέρω πότε τελειώνει ένα έργο. Νομίζω ότι αφήνω τα έργα μου μισά, γιατί πολύ συχνά επανέρχομαι και ας έχουν εκτεθεί. Με τον καιρό βλέπω πράγματα που λείπουν ή ότι είναι περισσά.
Τι άλλες δουλειές έχεις κάνει εκτός από το να είσαι καλλιτέχνης;
Έχω εργαστεί γραμματέας σε δικηγορικό γραφείο, και σε τεχνικό κατασκευαστικό γραφείο, αλλά επειδή δεν με ικανοποιούσαν αυτές οι δουλειές έγινα αμπελουργός, καλλιεργώ αμπέλια και παράγω λίγο κρασί.
Η παγκόσμια πανδημική κρίση, πόσο αντιλαμβάνεσαι ότι επηρεάζει ψυχικά και πνευματικά τον σύγχρονο άνθρωπο;
Σχετικά με την πανδημία ζούμε κάτι πρωτόγνωρο και δεν είναι λίγο ότι θεωρούμε δεδομένο και αυτονόητο να καταρρίπτεται. Είμαστε σαν τα ψάρια έξω απ’ το νερό.
Πόσο συμβάλλει η Τέχνη στην αποκατάσταση της συναισθηματικής ισορροπίας του «πανδημικού» ανθρώπου;
Η τέχνη που θα έπρεπε να είναι το καταφύγιο του ανθρώπου, να του δώσει χαρά, πνευματική τροφή, αυτές τις κρίσιμες μέρες λείπει.
Ο υποχρεωτικός εγκλεισμός πως επηρέασε την καλλιτεχνική σου δραστηριότητα; Οδηγήθηκες σε νέους τρόπους έκφρασης;
Στο πρώτο lock down σκέφτηκα ότι ήταν μια ευκαιρία για αυτοσυγκέντρωση, μια κατάδυση εντός μου, επικεντρώθηκα στο τι υλικά είχα και τι μπορούσα να κάνω με αυτά.
Η στέρηση βασικών ελευθεριών, πως επιδρά στη δημιουργικότητα σου;
Τώρα νιώθω ότι κάποιος έχει πατήσει το pause, όλα έχουν σταματήσει, και φοβάμαι όταν ξεκινήσουν θα βρεθώ σε μια άλλη πραγματικότητα.
Είσαι ικανοποιημένη από την κρατική μέριμνα για την ενίσχυση των επαγγελμάτων του Πολιτισμού?
Σε περιόδους κρίσης η τέχνη έρχεται σε δεύτερη προτεραιότητα και οι άνθρωποι που δουλεύουν γι’ αυτήν υποφέρουν. Έχω την εντύπωση ότι το κράτος θεωρεί την τέχνη πολυτέλεια.
Αν αύριο το πρωί είχες ραντεβού με την υπουργό πολιτισμού, έχεις να προτείνεις κάποιο πλαίσιο δράσεων για τη στήριξη των καλλιτεχνών;
Μια πρόταση προς την υπουργό πολιτισμού είναι να συνεργαστεί με την υπουργό παιδείας και να οργανώσουν summer school με καλλιτεχνικά μαθήματα για να στηρίξουν καλλιτέχνες. Να δοθεί στους καλλιτέχνες αποζημίωση και όχι επίδομα. Όπως εγώ, όταν χάσω την παραγωγή μου από μια θεομηνία θα αποζημιωθώ, δεν θα μου δώσουν επίδομα.
Τα δικαιώματα γενικώς “συστέλλονται” για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας. Είσαι ιδεολογικά σύμφωνη με αυτό ή θεωρείς πως πρόκειται για παγκόσμιους κυβερνητικούς «ριζοσπαστισμούς» μιας νέας ανελεύθερης πραγματικότητας;
Δεν νομίζω ότι η κυβέρνηση ενδιαφέρεται για την προστασία της δημόσια υγείας, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μην αρρωστήσουμε όλοι μαζί και δεν θα ξέρουν τι να μας κάνουν. Να αρρωσταίνουμε λίγοι-λίγοι για να χωράμε στα νοσοκομεία. Δεν θέλω να πιστέψω ότι θα βρεθούμε σε μια άλλη πραγματικότητα, όμως δεν το αποκλείω.
Όλα τα έως τώρα στοιχεία των κοινωνικών επιστημόνων δείχνουν ότι τα ΛΟΑΤ άτομα υπόκεινται μεγαλύτερη καταπίεση εν μέσω πανδημίας. Θα στήριζες καμπάνιες για τα δικαιώματά τους προκειμένου στην επόμενη πανδημική κατάσταση να βρίσκονται σε μια κάπως πιο ισότιμη κατάσταση; για παράδειγμα ως άνθρωπος των τεχνών θα στήριζες το δικαίωμα σε γάμο; τη δυνατότητα τεκνοθεσίας;
Στηρίζω και θα στηρίζω τα ΛΟΑΤ άτομα, και βέβαια έχουν δικαίωμα στον γάμο και την οικογένεια.
Ο έρωτας τι θέση έχει κατά τη δημιουργία των έργων σου;
Η δημιουργία είναι έρωτας, δίνεις ψυχή, ένα «τικ» παραπάνω της καρδιά σου, ένα μέρος από τη ζωή σου και τα κάνεις χρώμα, εικόνα, αντικείμενο, και ο έρωτας είναι δημιουργία.
Ποιες θεωρείς ότι είναι οι 3 σημαντικότερες αρετές σε μια συντροφική σχέση;
Σημαντικότερες αρετές σε μια σχέση πιστεύω ότι είναι οι: πίστη, ειλικρίνεια, κατανόηση.
Σύντομο βιογραφικό σημείωμα: Η Πόπη Μάδη γεννήθηκε στην Αθήνα και κατοικεί στον Χολαργό. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, αμπελουργία και οινολογία στο ΙΓΕ Ινστιτούτο Γεωργικών Επιστημών και οινογνωσία στο WSPC - Wine and Spirit Professional Center. Επίσης, παρακολούθησε μαθήματα κοντά στους Γιάννη Κομινόζογλου (σχέδιο-ζωγραφική), Annette Luycx (κολάζ), Γιώργο Μπάτα (χαρακτική), και με τους Μίνα Κατσούλη και Δημήτρη Νικολαΐδη τεχνικές στο χειροποίητο κόσμημα. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, Ίδρυμα Θεοχαράκη (κολάζ), Πνευματικό Κέντρο Παιανίας (ζωγραφική, χαρακτικά, εικαστικό κόσμημα), και στη Gallery Beyond Art Σάμος (κολάζ μικτές τεχνικές). Γνωρίζει Αγγλικά και όταν έχει ελεύθερο χρόνο κάνει καταδύσεις, πεζοπορία, εκδρομές και ταξίδια. Τα έργα της μπορείτε να τα δείτε εδώ. Στοιχεία επικοινωνίας: e-mail: popimadi@gmail.com
