Στην Τρυπητή της Μήλου, πάνω στο δρόμο για τις Κατακόμβες, υπάρχει ένα μέρος που επιτυγχάνει αυτό που λίγα καταφέρνουν: να συνδυάσει την αυθεντική παράδοση με την αυστηρή οργάνωση και τη ζεστασιά μιας οικογενειακής επιχείρησης. Η Μεθυσμένη Πολιτεία μεταμορφώνει τον παλιό λιοτρίβι σε μια «αλχημισμένη» πολιτεία γεύσεων — λέξη-κλειδί: γνήσια Μηλέικη κουζίνα με ξυλόφουρνο, αυλή με ελιές και ανθρώπους που νοιάζονται.
Elsa: Ξεκινάμε τη βραδιά μας στη «Μεθυσμένη Πολιτεία» με τον πιο ιδανικό τρόπο: με χαμόγελα, κρασάκι και μια ευγενική χειραψία από τον κύριο Γιώργο, τον πατέρα των αδερφών που τρέχουν αυτό το διαμαντάκι στη Χώρα της Μήλου.
Rose: Μας είχαν ήδη προϊδεάσει για την αυλή — αλλά αυτό που ζούμε είναι ακόμα καλύτερο. Ελιές, πεύκα, αρώματα νύχτας και στο βάθος ένας μικρός χειροποίητος καταρράκτης που, όπως μάθαμε αργότερα, τον έφτιαξε ο παππούς! Και ναι, ο χώρος παλιά ήταν ελαιοτριβείο — μας το είπε ο Γιάννης, ο ένας από τους δυο γιους της οικογένειας.
Elsa: Η αρχή γίνεται με κρασάκι και μια σαλάτα που καταφθάνει σαν όνειρο: πρασινάδες φρέσκες, φλίδες παρμεζάνας, τραγανό σουσάμι, καλαμπόκι, κόκκινα φασόλια, μπέικον και μια φίνα σως βαλσάμικο που δένει τα πάντα αρμονικά. Ήδη χαμογελάμε.
Rose: Συνεχίζουμε με τα αγαπημένα μας πιταράκια — γιατί είμαστε πλέον φανατικές των μηλέικων εδεσμάτων! Φύλλο λεπτό, κρατσανιστό, καθόλου λαδερό. Η γέμιση μυρωδάτη, με λίγο δυόσμο που κάνει τη διαφορά. Όπως είπε και ο Γεράσιμος, μέσα τους κρύβουν το τυρί της Μήλου – αρκετά αλμυρό σκέτο, αλλά τέλεια ισορροπημένο στο πιταράκι.
Elsa: Και ήρθαν και τα ντολμαδάκια… Σπιτικά, μελωμένα, με αμπελόφυλλο που λιώνει στο στόμα και γέμιση που θυμίζει μαγειρική μαμάς. Σκέφτομαι «δεν μπορεί, κάποια συνταγή γιαγιάς κρύβεται πίσω από αυτό». Τα συνοδεύουμε με ακόμα λίγο κρασάκι και… το μόνο που λέμε είναι «σιγά μη συνεχίσουμε την παρουσίαση – μακάρι να ακούγατε τα μουγκρητά χαράς από τις υπέροχες γεύσεις!»
Rose: Και εκεί εμφανίζεται ο Γεράσιμος, με το ήρεμο, ευγενικό του ύφος. Μας εξηγεί πως το μαγαζί λειτουργεί από το 1997, ξεκίνησε με πιο «παραδοσιακό» χαρακτήρα σερβίροντας κυρίως σούπες. Σήμερα το κρατούν ζωντανό ο πατέρας τους, εκείνος και ο αδερφός του. «Το στοίχημά μας είναι να κρατήσουμε την ποιότητα και το μέτρο στην τιμή» μας λέει. Και αυτό είναι εμφανές σε κάθε πιάτο.
Elsa: Δουλεύει εδώ από τα 17 του – και τώρα 27, δέκα χρόνια μετά, μιλάει με πάθος για αυτό που έχουν χτίσει.
Γεράσιμος: «Όταν βλέπεις τον κόσμο να φεύγει χαρούμενος, να σου λέει μπράβο, τότε λες… πάμε καλά».
Rose: Κλείνουν κάθε χειμώνα — «δεν μπορούμε να ζεστάνουμε την αυλή» μας λέει, γελώντας. Και εκείνη τη στιγμή σκάει μύτη ο Γιάννης. Μας καλωσορίζει, δεν κάθεται — «έχω δουλειά» μας λέει — αλλά προλαβαίνει να μας αποκαλύψει το μυστικό της αυλής: «Εδώ ήταν παλιό ελαιοτριβείο. Για αυτό και οι ελιές παντού».
Elsa: και καθώς εξελισσόταν η κουβέντα μας, μαντέψτε τι ήρθε;;!! Το κοντοσούβλι. Ζουμερό, χειροποίητο, σωστά μαριναρισμένο, τραγανό απέξω και τρυφερό μέσα. Από τα καλύτερα που έχουμε φάει, χωρίς υπερβολή.
Rose: Κορίτσια ήταν όντως πεντανόστιμο. Αλλά κάπου χάσαμε τη μπάλα… εκεί που πρσπαθούμε να συνέλθουμε από το σοκ με το κοντοσούβλι, εμφανίζεται το πιάτο-αποκορύφωμα: αρνάκι μηλέικο, στον ξυλόφουρνο.
Elsa: Ένα θα σας πούμε, ψήνεται για πέντε ώρες….! Συνταγή του παππού τους. Το κρέας λιώνει στο στόμα. Το τρως με το κουτάλι. Συνοδεύεται από λεμονάτες πατατούλες με ρίγανη και λάδι τόσο ελαφρύ, που θυμίζει τα παιδικά κυριακάτικα τραπέζια.
Rose: Μέσα στην κουζίνα, όπως μάθαμε, κυριαρχεί το γυναικείο στοιχείο. Από την αρχισεφ μέχρι τις μαγείρισσες. Η μαμά τους έρχεται αργότερα μέσα στη σεζόν — «να βάλει τάξη», όπως λέει γελώντας ο Γεράσιμος.
Elsa: Το κλείσιμο έγινε με κέρασμα μαστίχα και μια ωραία κουβέντα για το τι σημαίνει να συνεχίζεις κάτι με ψυχή.
Και τι λέει ο κόσμος; Όσο ήμασταν στο νησί, έτυχε και έγινε αναφορά δυο φορές στο συγκεκριμένο μαγαζί.
Elsa: Μια κυρία που γνωρίσαμε στην παραλία μας είπε πως έχει πάει δύο φορές για φαγητό στη Μεθυσμένη Πολιτεία γιατί εκτίμησε την αυθεντική ελληνική κουζίνα, τις μεγάλες μερίδες και την ησυχία της αυλής.
Rose: Και ο άλλος, ο Άγγλος στο κάστρο που μας έπιασε την κουβέντα…. μας έλεγε πως είναι το πιο αυθεντικό ελληνικό φαγητό που είχε φάει στο νησί! Αν θυμάμαι καλά είχε ενθουσιαστεί με το κοκκινιστό και τις πατάτες αυτός!
Το συμπέρασμα μας:
Elsa: «Η Μεθυσμένη Πολιτεία» είναι η Ελλάδα που αγαπάμε. Μια αυλή γεμάτη ζωή, γεύσεις γεμάτες μνήμη και άνθρωποι που δεν σε βλέπουν απλώς ως πελάτη, αλλά σαν φιλοξενούμενο.
Rose: Εδώ δεν ήρθαμε απλώς για φαγητό. Ήρθαμε για να νιώσουμε ξανά τη μαγεία του απλού, του σπιτικού, του ανθρώπινου. Και φύγαμε… λίγο πιο γεμάτες. Ελάτε να στηρίξετε αυτά τα δύο νέα παιδιά – τον Γεράσιμο και τον Γιάννη, που τους γνωρίσαμε και μας κέρδισαν με την ευγένεια τους και τη θέληση τους να φύγουμε χορτάτες και χαρούμενες!
