Όταν το φαγητό έχει ψυχή… και αγρόκτημα!
Τρυπητή, Μήλος
ELSA: Καλά… δεν ξέρω πού να κοιτάξω πρώτα. Το ηλιοβασίλεμα μπροστά μας ή το μενού;!
ROSE: Πρώτα το μενού, κορίτσι μου. Μετά θα χαζέψουμε τον ήλιο! Εδώ γράφει “Ceviche τόνου με γάλα τίγρης”… ναι, εντάξει, αυτό θα το πάρω ό,τι κι αν είναι.
ELSA: Πρώτος μας υποδέχεται ο ίδιος ο σεφ, ο κύριος Τάκης Λουκάκης — τόσο γλυκός και low-key, μας λέει “καλώς ήρθατε” με χαμόγελο και μας προτείνει με σταράτα λόγια: “Cheesecake Barriello, αρνί picanha, gnocchi με κόκορα… να τα δοκιμάσετε!” Ε και τα δοκιμάσαμε. Όλα. Obviously.
Πρώτα τα πρώτα…
ROSE: Το Cheesecake Barriello ήταν… πώς να το πω; Μια καλοκαιρινή χωριάτικη σε drag show. Δροσερό, αλμυρό, τυρένιο, με τα ντοματίνια να σκάνε στο στόμα σαν μικρές βόμβες γεύσης. Δεν είναι cheesecake, είναι αλλού.
ELSA: Και μετά έρχεται το Ceviche τόνου και πραγματικά… σώπασα. ROSE, σε είδα, είχες τα μάτια σου κλειστά από ευτυχία.
ROSE: Μα ήταν απίθανο! Φρέσκος τόνος, η οξύτητα από το γάλα τίγρης να σε σφαλιαρίζει λίγο και μετά να σε χαϊδεύει. Πικάντικο όσο πρέπει. Και φρουτένιο. Σαν να τρως θάλασσα και ήλιο μαζί.
ELSA: Αλλά εμένα το crush μου ήταν αλλού… στο Tartare μοσχαριού. Ωχ μανούλα μου. Τόσο βελούδινο, τόσο λεπτοκομμένο, με τη γλυκάδα της τρούφας να το αγκαλιάζει… Θέλω να το πάρω σπίτι μου. Να του μιλάω.
Παρεμβαίνει ο σεφ…
ROSE: Και κάπου εκεί, έρχεται ξανά ο κύριος Τάκης, με δυο ποτηράκια Ασύρτικο από την Κίμωλο.
ROSE: (προς Τάκη) Να σε ρωτήσω κάτι; Είναι όντως όλα τα υλικά από το αγρόκτημά σας; Δηλαδή αυτό το αγγούρι το καλλιέργησες εσύ;!
Τάκης: (γελάει) «Ναι, είναι όλα δικά μας. Έχουμε πάνω από 20 ποικιλίες στο κτήμα — ντομάτες, κολοκύθια, φρούτα εποχής, βότανα, κοτόπουλα, κουνέλια… Ό,τι μπορούμε να καλλιεργήσουμε μόνοι μας, το κάνουμε. Θέλουμε να ξέρουμε τι τρώμε, να είναι καθαρό, τίμιο και φρέσκο. Δεν είναι θέμα μόδας, είναι στάση ζωής.»
ROSE: (με στόμα ανοιχτό) Οκ, το σέβομαι απόλυτα αυτό. Και κάπως εξηγούνται όλα τώρα…
Κυρίως πιάτα
ELSA: Το Gnocchi με κόκορα και αφρό παρμεζάνας ήταν σαν ταινία του Παζολίνι: σουρεάλ αλλά γεμάτη ψυχή. Ο αφρός δεν ήταν τρικ — ήταν μαγεία. Και ο κόκορας έλιωνε. Κυριολεκτικά.
ROSE: Εμένα άσε με με το αρνί picanha. Ήθελα να το αγκαλιάσω. Το καπνιστό γιαούρτι του έδινε αυτή τη γήινη γεύση, ενώ η μελιτζάνα με miso έσκαγε σαν κρυμμένο φιλί.
ELSA: Επίσης να αναφέρουμε τη χωριάτικη σαλάτα… απ’ τις πιο νόστιμες που έχουμε φάει. Ντάκος χαρουπιού, μους τυριού, και μια πανδαισία από ντοματίνια που μύριζαν ήλιο. Και όχι… δεν την αφήσαμε ούτε αυτή.
Ο Τάκης ξανά στο τραπέζι
ELSA: (προς Τάκη) Και όλο αυτό, πώς ξεκίνησε; Πώς σου ήρθε να κάνεις αυτή τη μοντέρνα ελληνική κουζίνα;
Τάκης: «Ήθελα να δείξω ότι η ελληνική κουζίνα δεν είναι μόνο τα “κλασικά” — σουβλάκια και μουσακάς. Έχουμε πλούσια παράδοση, τεράστιο πλούτο πρώτων υλών. Πήραμε ξεχασμένες συνταγές και τις φέραμε στο σήμερα, με σεβασμό αλλά και φαντασία. Είναι το πάθος μας, η ζωή μας.»
ROSE: Εγώ το ένιωσα. Το κατάλαβα στο δεύτερο πιρούνι. Ή στο τρίτο. Τέλος πάντων, σε όλα τα πιρούνια.
Φινάλε… όπως πρέπει
ELSA: Και για το τέλος, σοκολάτα Barriello. Σοκολάτα πικρή με φουντούκι, gel passion fruit, caramel cremeux… ήταν γλυκό, ήταν υπόσχεση, ήταν “κράτα με γιατί λιώνω”.
ROSE: Το τέλειο φινάλε για το πιο νόστιμο δείπνο που είχαμε στο νησί. Μάλλον. Όχι μάλλον. Σίγουρα.
Η συνολική εμπειρία
ROSE: Το Barriello δεν είναι απλώς ένα ωραίο εστιατόριο. Είναι από εκείνα τα μέρη που σε κάνουν να νιώθεις πως κάποιος έχει σκεφτεί κάθε λεπτομέρεια — από το τι θα βάλει στο πιάτο σου, μέχρι το πώς θα σε κάνει να χαμογελάσεις.
ELSA: Είναι ζεστό, αυθεντικό, με προσωπικότητα και χαρακτήρα. Δεν παριστάνει τίποτα, δεν σε εντυπωσιάζει με υπερβολές — σε κερδίζει με ουσία, συνέπεια και φροντίδα.
ROSE: Από τα πιάτα μέχρι τη φιλοξενία, όλα δούλευαν μαζί για να περάσουμε καλά. Και τα καταφέρανε. Οπότε ναι — ξαναπάμε. Σίγουρα.
