ή αλλιώς, η παραλία για λίγους και αποφασισμένους
Elsa: Αν ξεκινήσουμε από το τέλος και πούμε ότι φύγαμε από το Τσιγκράδο σχεδόν χειροκροτώντας τον εαυτό μας, δεν θα έχουμε πει ψέματα. Γιατί το Τσιγκράδο δεν είναι απλώς παραλία. Είναι ένα μικρό project αυτοεπιβεβαίωσης. Ένα challenge. Μια αποστολή.
Rose: Μια δοκιμασία που ξεκινά με ένα σχοινί. Ναι, σχοινί. Και σκάλα. Και κατάβαση σε βράχο. Αν έχεις υψοφοβία, second thoughts ή νιώσεις έστω κι ένα ρίγος δισταγμού — μπορεί να μην είναι η παραλία για σένα. Εκτός κι αν θες να το νικήσεις. Γιατί στο Τσιγκράδο δεν κατεβαίνεις. Κατακτάς.
Elsa: Πάμε από την αρχή. Στρίβεις από τον κεντρικό δρόμο, περνάς ένα κατσάβραχο, φτάνεις σε έναν χωματόδρομο που χωράει ίσα-ίσα ένα αυτοκίνητο. Κι εκεί — μέσα στη σκόνη, τον ήλιο και την απορία για το πού πας — ξαφνικά ανοίγει ένα μικρό πάρκινγκ. Περπατάς λίγο και φτάνεις στο «σημείο μηδέν»: η κατηφόρα με τη σκάλα.
Rose: Θα μπορούσε να είναι το σκηνικό από ριάλιτι επιβίωσης. Ο κόσμος από πάνω κάνει κύκλο, άλλοι κατεβαίνουν, άλλοι ανεβαίνουν λαχανιασμένοι, άλλοι στέκονται και αναρωτιούνται τι διάολο σκέφτονταν όταν αποφάσισαν να έρθουν. Εμείς κοιταχτήκαμε. Και κατεβήκαμε. Με προσοχή. Με αδρεναλίνη. Με ένα μικρό «οκ, το ‘χουμε» που το ψιθυρίσαμε η μία στην άλλη.
Elsa: Και το είχαμε. Γιατί αυτό που σε περιμένει κάτω, είναι μαγικό. Ένα μικρό φιόρδ. Μια παραλία-φωλιά. Με άμμο ψιλή, νερά τιρκουάζ και έναν βυθό που σε καλεί να εξερευνήσεις. Εμείς βουτήξαμε σχεδόν χωρίς να μιλήσουμε. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που η σιωπή λέει “τα καταφέραμε”.
Rose: Βουτήξαμε, βγάλαμε φωτογραφίες, κάναμε βουτιές από τα βράχια — ναι, έχει και τέτοια το Τσιγκράδο. Δεν είναι απλώς για να ξαπλώσεις. Είναι παραλία που τη ζεις. Και για λίγο, νιώθεις ότι είσαι κάπου που δεν φτάνουν όλοι. Κι αυτό έχει μια ιδιαίτερη αξία.
Elsa: Αν ρωτάτε αν άξιζε, η απάντηση είναι ναι. Αν ρωτάτε αν θα το κάναμε ξανά… επίσης ναι. Αλλά με τα σωστά παπούτσια, και χωρίς να κουβαλάμε μισό σπίτι σε τσάντες. Light equipment. Ίσα να έχεις τα βασικά και το κουράγιο να ανέβεις πίσω.
Rose: Γιατί ναι, το καλύτερο στο τέλος: Η ανάβαση. Ό,τι κατέβηκες — πρέπει να το ξανανέβεις. Αλλά σου λέω: εκείνη την ώρα έχεις ήδη γεμίσει οξυγόνο, χρώμα, ενθουσιασμό. Και ανεβαίνεις με το χαμόγελο του ανθρώπου που έζησε κάτι. Που δεν το είδε απλώς σε story, αλλά το έκανε.
Elsa: Τσιγκράδο, λοιπόν. Για τους λίγο τρελούς. Τους λίγο ριψοκίνδυνους. Ή απλά για εκείνους που ξέρουν ότι μερικά πράγματα τα απολαμβάνεις περισσότερο όταν πρώτα τα έχεις κερδίσει.
Rose: Βασικό tip: Αν πάτε Αύγουστο, μην το δοκιμάσετε. Η παραλία είναι μικρή – πραγματικά ένας μικρός κολπίσκος. Είναι γνωστή, οπότε θα είναι στάνταρ γεμάτη και δεν θα βρείτε να κάτσετε. Δεν θα απολαύσετε το τοπίο γιατι θα υπάρχει βαβούρα από τον κόσμο που θα προσπαθεί να ανεβοκατέβει την επικίνδυνη σκάλα.
Elsa: Το πιθανότερο θα είναι να σας έρθει καμιά αδέσποτη σαγιονάρα στο κεφάλι που θα έχει ξεφύγει από κάποια θειά πάνω στη σκάλα!!! Χαχαχαχα…
Rose: Βασικά, μπορεί να σας έρθει ολόκληρη η θειά στο κεφάλι – που θα έχει πέσει από τη σκάλα! Οπότε αφήστε το καλύτερα.
