Μια καρτ-ποστάλ με πολύ φως
Elsa: Φτάνουμε στον Φυροπόταμο και από την πρώτη ματιά από ψηλά — σοκ. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι απλά παραλία. Είναι σκηνικό για καρτ-ποστάλ: τιρκουάζ νερά, άσπρα βράχια, πολύχρωμα σπιτάκια γύρω γύρω, σαν να ξεπηδήσαμε από εικονογράφηση του National Geographic για Μήλο. Και σήμερα μας κάνει και φανταστικό καιρό, λες και το είχε οργανώσει ο δήμος για φωτογράφιση.
Rose: Συμφωνώ! Από πάνω μοιάζει με φυσική πισίνα. Τα νερά είναι διάφανα, σχεδόν φθορίζοντα, και ο μικρός οικισμός τυλίγεται αρμονικά γύρω από την παραλία, σαν να προσπαθεί να την προστατεύσει από τον κόσμο. Όμως… η πραγματικότητα είναι λίγο πιο στριμωγμένη. Το πάρκινγκ είναι ζόρικο. Μην κάνετε το λάθος να κατεβείτε μέχρι κάτω με το αμάξι — θα κολλήσετε με άλλα τέσσερα να παρκάρουν κάθετα, οριζόντια και διαγώνια.
Elsa: Ναι! Το σωστό είναι να συνεχίσετε λίγο πιο κάτω, προς την εκκλησία. Εκεί βρήκαμε εμείς μια θέση, ευτυχώς, και περπατήσαμε ελάχιστα. Ο δρόμος κάτω στριμώχνει πολύ, ειδικά με κάτι ατσούμπαλους τουρίστες που παρκάρουν όπου βρουν. Ένας μάλιστα είχε αφήσει το αυτοκίνητο με το πορτ μπαγκάζ μισάνοιχτο και κάτι σακούλες να αιωρούνται δίπλα στην ανηφόρα. Τουρίστας σε mode “είμαι μόνος μου στον πλανήτη”.
Rose: Η παραλία είναι μικρή. Πολύ μικρή. Οπότε ετοιμαστείτε για κοινωνικές αποστάσεις… μηδέν. Και φυσικά, επειδή έχει εύκολη πρόσβαση με το αυτοκίνητο, έρχεται όλο το πακέτο: παιδάκι, κουβαδάκι, πεθερά, κεφτεδάκι. Μπορεί και φουσκωτός μονόκερος.
Elsa: Παρόλα αυτά, είναι υπέροχη. Η θάλασσα είναι εκπληκτική, με ψιλό βότσαλο και σημεία με άμμο για να μπεις άνετα. Στην είσοδο της θάλασσας έχει πλάκες, αλλά βρίσκεις εύκολα διαδρομή για να μπεις χωρίς δράματα. Είναι μια από τις καθαρότερες που έχουμε βουτήξει στη Μήλο. Και μόλις μπεις, γλυκαίνεσαι — είναι σαν να μην θες να βγεις ξανά.
Rose: Σκιά τώρα… λιγοστή. Έχει μερικά αλμυρίκια δεξιά, που γίνονται ανάρπαστα. Οι ξαπλώστρες ανήκουν στην καντίνα και φυσικά… όσοι πρώτοι, καλύτεροι. Εμείς όμως είμαστε πιο ταλιμπάν: κουβαλάμε δικό μας ψυγειάκι, πάγο, πετσέτες, καρέκλες, και πάμε λίγο πιο πέρα — εκεί που δεν φτάνει η οργανωμένη άνεση. Μας αρέσει να αράζουμε ανεξάρτητες, όχι κοντά τις ξαπλώστρες.
Elsa: Και για την καντίνα να πούμε μια καλή κουβέντα. Τυπική, νησιώτικη, τίμια. Κρύος καφές, μπύρα, νερό, σνακ. Και με ωραία θέα! Εκεί λοιπόν έγινε κι ένα μικρό επεισόδιο…
Rose: (γελάει) Πες το, πες το!
Elsa: Ζήτησα το κινητό της Rose — υποτίθεται — για να βγάλω μια φωτογραφία το μπαρ. Στην πραγματικότητα… περιμέναμε να πάρει το ποτό της μια κοπέλα με μαγιό και πάρα πολύ εντυπωσιακά οπίσθια. Οπότε ξεκινάμε να λέμε: “Καλέ κοίτα την αλογοουρά της!” Και καλά εννοώντας τα μαλλιά της, που όντως κατέληγαν σε μια τέλεια, χαμηλή αλογοουρά.
Rose: ΑΛΛΑ… ξέρουμε όλοι ότι η αλογοουρά αυτή κατέληγε σε κάτι άλλο που μας τράβηξε το μάτι. Και λέει η Elsa, πολύ σοβαρά: “Είναι ένα σημείο που έχει δουλευτεί πάρα πολύ, να το πούμε αυτό”. Και εννοούσε… ε, το τελείωμα της “ουράς”. Να σκαλώνεις, κανονικά.
Elsa: Συμπέρασμα; Αν έρθεις στον Φυροπόταμο θα βρεις ωραία θάλασσα και θα βρεις ωραία θέα —ανθρώπινη και φυσική.
Rose: Αν ψάχνετε λοιπόν μια μικρή, κουκλίστικη παραλία για λίγες ώρες, με ωραία νερά, εύκολη πρόσβαση (αν παρκάρετε σωστά) και μια δόση από “παλιό καλό Κυκλαδίτικο καρτ ποστάλ”… ο Φυροπόταμος αξίζει την παράκαμψη.
Η γνώμη μας με μία φράση:
ELSA: Ο Φυροπόταμος είναι η Μήλος του Pinterest — μικρός, όμορφος, κάπως χαοτικός, αλλά τόσο φωτογενής που τα συγχωρείς όλα.
ROSE: Είναι αυτό το μέρος που περνάς καλά αν έρθεις νωρίς και δεν πέσεις σε κόσμο. Και φεύγεις με το αλάτι πάνω σου και ένα story στο κινητό που δε θες να σβήσεις.
