Σύνταξη/επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Αθητάκη
Σε μια χώρα όπου πραγματοποιούνται, κατά μέσο όρο, 58 δολοφονίες σε μια μέρα και 1 γυναίκα δολοφονείται ανά 3 ώρες, φαίνεται ότι πρέπει να υπάρχουν κάποια αξιοσημείωτα κριτήρια για να αποτελέσουν κύριο τίτλο των μέσων ενημέρωσης. Επίσης 13 ιδιαιτέρως βίαιες δολοφονίες LGBTIQ+ ανθρώπων, από τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, δεν κίνησαν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ.
Αντίθετα, όταν μια παραολυμπιακή διασημότητα πυροβόλησε θανάσιμα τη διάσημη φίλη του την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, κυριάρχησε σε κάθε κανάλι για ημέρες, εβδομάδες, μήνες, ακόμη και χρόνια. Όταν ένας Διευθύνων Σύμβουλος πολυεθνικής ακινήτων δολοφόνησε τη σύζυγό του και προσπαθούσε να το παρουσιάσει ως αυτοκτονία, ήταν the talk of the town και “κέρδισε” για μέρες τα πρωτοσέλιδα σε όλες τις εφημερίδες, σε ολόκληρη τη χώρα. Όταν ο Γενικός Διευθυντής μιας εγχώριας εταιρείας ποτών δολοφόνησε τη σύζυγό του, μετέφερε το σώμα της στο αυτοκίνητο της και στη συνέχεια προσπάθησε να του βάλει φωτιά κοντά σε σιδηροδρομικό σταθμό ώστε να φανεί σαν ατύχημα, επίσης κίνησε το ενδιαφέρον όλων των έντυπων και ηλεκτρονικών ειδησεογραφικών μέσων στην χώρα.
Για τις δεκατρείς όμως νέες μαύρες ΛΟΑΤΚΙ+ ψυχές που δολοφονήθηκαν μέσα σε λίγους μήνες, πολλές σε μια φρικτή επίδειξη ακατέργαστου μίσους, η μόνη πραγματική προσοχή των μέσων ενημέρωσης προήλθε από Queer εκδόσεις …ίσως και ως μονόστηλο στις εσωτερικές σελίδες των συστημικών εφημερίδων, στην έκδοση του Σαββατοκύριακου. Είναι επειδή η πλειοψηφία τους ζει σε περιθωριοποιημένες ή/και απομακρυσμένες κοινότητες; Ή μήπως το αίμα των μαύρων LGBTIQ+ αδερφιών μου δεν είναι τόσο άξιο όσο αυτό των πλούσιων λευκών συμπολιτών μου για να μας ενημερώσουν τα ΜΜΕ για τις βίαιες και άδικες δολοφονίες τους;
Όποιος και αν είναι ο λόγος, κάθε μια από αυτές τις όμορφες ψυχές έφυγε πολύ νωρίς και για κάθε μια χωριστά οφείλουμε να μιλήσουμε, να θυμόμαστε και να τιμούμε κάθε Ιούνη, παγκόσμιο μήνα Υπερηφάνειας. Το πιο σημαντικό, πρέπει να απαιτούμε δικαιοσύνη.
Πηγή: bussinestech, Mamba Online, CGTN
