Η μοναξιά δεν είναι απλώς η απουσία άλλων ανθρώπων· είναι η αίσθηση ενός κενού που σε κοιτάει πίσω από τα μάτια σου. Είναι εκείνη η λεπτή, σχεδόν αδιόρατη γνώση ότι κάτι λείπει, ότι το βλέμμα σου αναζητά ένα είδος σύνδεσης που δεν μπορεί να βρει. Και δεν έχει σημασία αν γύρω σου υπάρχουν πλήθη· η μοναξιά μπορεί να υπάρξει ακόμα και μέσα σε μια αίθουσα γεμάτη φωνές. Είναι το βάρος του αθέατου, το αίσθημα ότι η πραγματική παρουσία των άλλων δεν σε αγγίζει.
Η μοναχικότητα, αντίθετα, είναι μια εκούσια στροφή προς το μέσα. Είναι η σιωπή που επιλέγεις, όχι η σιωπή που σου επιβάλλεται. Είναι η στιγμή που αποφασίζεις να μείνεις μόνος για να ακούσεις τις δικές σου σκέψεις, να δεις τον εαυτό σου καθαρά, να νιώσεις το βάθος της ύπαρξης χωρίς τον θόρυβο του κόσμου. Η μοναχικότητα δεν είναι κενό· είναι χώρος. Είναι το σημείο όπου η ψυχή αναπνέει και βρίσκει τη δική της αλήθεια.
Και εδώ κρύβεται η φιλοσοφική αντίφαση: η ίδια σιωπή μπορεί να γίνει βίαιο κενό ή ήρεμη αγκαλιά, ανάλογα με την προοπτική σου. Η μοναξιά σε αναγκάζει να κοιτάξεις προς τα έξω, να αναζητήσεις, να λείψεις. Η μοναχικότητα σε καλεί να κοιτάξεις προς τα μέσα, να βρεις, να κατανοήσεις, να ολοκληρωθείς.
Μπορεί κανείς να ζει ανάμεσα σε ανθρώπους και να νιώθει μοναξιά· μπορεί να ζει μόνος και να νιώθει πληρότητα. Η διαφορά βρίσκεται όχι στον χώρο γύρω, αλλά στην ποιότητα της σχέσης με τον ίδιο μας τον εαυτό. Η μοναξιά είναι το αίτημα του κόσμου· η μοναχικότητα είναι η απάντηση που δίνουμε εμείς.
Και ίσως αυτό είναι το πιο ουσιαστικό: η μοναξιά μας υπενθυμίζει την ανάγκη για σύνδεση, η μοναχικότητα μας διδάσκει την αξία της αυτοσύνδεσης. Ο Χαξλεϋ έλεγε πως όσο πιο πρωτότυπο είναι ένα μυαλό τόσο περισσότερο θα έχει κλίση προς τη θρησκεία της μοναχικότητας. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον Αριστοτέλη ο οποίος πίστευε πως ο άνθρωπος είναι φύση κοινωνικό όν. Αυτός που μπορεί να ζήσει μακριά απ’ τις ανθρώπινες κοινωνίες είναι είτε θηρίο είτε θεός.
Στο τέλος, η ζωή ισορροπεί ανάμεσα σε αυτά τα δύο: ανάμεσα στο κενό που μας ζητάει και στον χώρο που επιλέγουμε να δώσουμε στον εαυτό μας.
Βέβαια η αλήθεια είναι πως δεν είμαστε ποτέ εντελώς μόνοι. Δυστυχώς, είμαστε πάντα μαζί με τον εαυτό μας.
Άβε. Μέχρι την επόμενη φορά.
the gRay matter
