Μεσημέρι. Γενάρης στην Αθήνα.
Ένα φως διαπερνά την παγωνιά και σκάει σαν κύμα στα πόδια∙
ζεστή χαραμάδα ηδονικού γέλιου σε παλέτα παρθενικών χρωμάτων.
Γαλανό. Άσπρο. Αυστηρό γκρι.
Πόσες φορές δεν πεθύμησα να έρθεις;
Ακριβώς τόσες που δεν φάνηκες ποτέ.
Στιγμή ιδανική. Χρόνος τετελεσμένος.
Ανώνυμο πλήθος και ένα φανάρι που γίνεται κόκκινο.
Βήματα σταθερά και αγκαλιές παλαιωμένες.
Μερικά στολίδια που θυμίζουν τη γιορτή.
Τα χέρια μου κρυώνουν.
Πεθύμησα γάντια — και όχι δάχτυλα.
Ίσως γιατί αρχίζω να μαθαίνω.
Και αυτό πάντα κοστίζει στην αρχή.
Luna
