Σύνταξη κειμένου: Ελεάννα Τσιώρου
Ξύπνησα το πρωί με ζωντανό το όνειρο και τις σκέψεις από το τραγούδι “Κιβωτός” της Ελένης Βιτάλη που άκουγα στον ύπνο μου, ανάμεσα σε μετεγχειρητικούς πόνους… οπού σε ένα σημείο το ένα κουπλέ του τραγουδιού λέει:
"Γεννήθηκα με ένα γιατί μες την καρδιά κρυμμένο ποιους μάγκες εξυπηρετώ ποιοι μ’ έχουν κουρδισμένο"
και έτσι εκεί, κάπου στην μέση των σκέψεων μου, πήρα μολύβι και χαρτί, ξέρετε όπως παλιά, και είπα να σας γράψω κάποια σκόρπια (είναι η αλήθεια) πράγματα.
Θα αρχίσω από κάτι τετριμμένο, γιατί όλα τα κείμενα που σέβονται τον εαυτό τους έχουνε κατιτίς σε τσιτάτο. Όπως λέγανε κάποτε, τη δεκαετία του ‘90 στη Βιολογία, «ερμαφρόδιτος είναι ένας οργανισμός που έχει αρσενικά και θηλυκά γεννητικά όργανα, βάση του μύθου που προέρχεται από τον Ερμαφρόδιτο, τον γιο του Ερμή και της Αφροδίτης από την Ελληνική μυθολογία. »
Όμως ότι υπάρχει στο σώμα λένε ότι υπάρχει και στην ψυχή και έτσι γεννήθηκα και εγώ, αλλά στην Ελλάδα του ‘76 οπού λέξεις όπως «trans*, intersex , διπλό DNA, κλπ.» ήταν άγνωστες και στην θέση τους δεσπόζανε οι λέξεις «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, σερνικός, κλπ.». Οι γονείς αποφάσισαν το παιδί να είναι αγόρι με το ζόρι, τι και αν έχει γυναίκεια αναπαραγωγικά όργανα, τι και αν είναι πλήρης γυναίκα: «ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΡΑΤΟ – ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΓΟΡΙ»… αλλά μια στιγμή του χωροχρόνου με άφησε κάπου στην μέση και έξω από ότι σκέφτηκαν τότε.
Το παιχνίδι λοιπόν είχε αρχίσει με αρνητικό σκορ για μένα και έτσι από το 1976 μέχρι και σήμερα, 45 χρόνια μετά, και το σωτήριον έτος 2021, πρέπει κάθε μέρα να πολεμάω και εγώ -όπως και ολ@ μας στην κοινωνία αυτή- για να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Μην παρεξηγηθώ, αγαπάω τους ελέφαντες, αλλά όχι τη στρουθοκάμηλο, που σε σχέση το αθώο ελέφαντα που πλένεται στις στέπες, η στρουθοκάμηλος κρύβει το κεφάλι της κάτω από το χώμα… ωσάν ανέκαθεν έκανε η κοινωνία για να μην μας βλέπει.
Τράνς κοπέλα, λέσβια, άτομο με αναπηρία, ακτιβίστρια… σώπα είπαν κάποιοι… σαν πολλά να φόρτωσες… σαν κάτι περίπλοκο που ίσως δεν υπάρχει… αλλά υπάρχει. Το δε χειρότερο είναι ότι βγαίνουν και μιλάνε για εμάς, και το πως πρέπει να είμαστε, να φαινόμαστε, να φερόμαστε, να αντιδρούμε… και μέσα και έξω από την κοινότητα.
Ακούσαμε αυτήν την περίοδο για τρίχες, ραγάδες… επίσης ακούσαμε λέξεις βγαλμένες από το χρονοντούλαπο της ιστορίας όπως τραβεστί, τζιβιτζιλούδες, γυναίκες του δρόμου… ΑΑΑ είδαμε και να λένε σε μαθήτρια ότι έφταιγε αυτή για την σεξουαλική επίθεση που δέχτηκε…. γιατί ήταν προκλητικά ντυμένο το κορίτσι!
Είδαμε τον πρωθυπουργό να φτιάχνει νομοσχέδια για τα παιδιά χωρίς τα παιδιά… όπως και κόκκινα – πράσινα – κίτρινα σάντουιτς από γνωστή εταιρεία γρήγορου πλαστικού φαγητού… γιατί είναι και μήνας περηφάνιας… με λίγο από pink washing … γιατί πουλάμε εμείς οι περιθωριακ@ … είμαστε κομμάτι της πίτας.
Μιας πίτας που όμως δεν έχει χώρο στην εργασία και στο που να μείνει και πως να ζήσει ένα ΛΟΑΤΚΙΑ+ ζευγάρι ή μια πολυσυντροφική σχέση ή μια μονογονεϊκή ή όποια άλλης μορφής οικογένεια, γιατί ποτέ δεν μας υπολογίσατε και γιατί μας πολεμάτε και γιατί λέει «η Ελένη και η Μαρία ως ζευγάρι θα βγάλουνε GAY παιδί»… γιατί έτσι πολλαπλασιαζόμαστε, ωσάν τις μέλισσες, ωσάν ένας αρχαίος COVID-19 που ήρθε να αλλοιώσει την «πραγματικότητα» που ζείτε… χωρίς να έχετε εμβόλιο αλλά ταυτόχρονα και έναν κακό εαυτό που έφαγε Δήμητρες, ΖΑΚ, FLOYD, ZAHZAD LOKMAN, BERGIN ELVAN, HANDE KADER και χιλιάδες ακόμα…
Το κείμενο έχει ανακατωμένα πολλά θέματα, γραμμένα μετά από ένα χειρουργείο, με πόνους και φάρμακα. Είναι το συρτάρι της ψυχής μου, που ότι βρήκε πεταμένα μέσα και αλλά πολλά που δεν θέλω να τα γράψω, σας τα είπε για ένα λόγο. Ότι αυτός ο μήνας είναι μήνας μνήμης, υπερηφάνειας, ιστορίας και επαγρύπνησης στην ζωή, είναι ο μήνας της SILVIA RIVIERA, της ηρωδιάς του STONEWALL… εκεί όπου όλα αρχίσαν να υπάρχουν, εκεί που δυο γράμματα το Τ (TRANS*) και το L (Lesbian -dykes τότε… « γιατί dykes κλπ. διαβάστε την ιστορία μας..») έγραψαν ιστορία.
Για να γυρίσω πάλι σε εμένα, θα πω ότι νιώθω περήφανη που έφαγα ξύλο – πέρασα πολλά, με λέτε ακόμα Τραβελολέσβια με καράφλα, μουστάκι και παντελόνια, ραγάδες, τρίχες και άλλα (ΧΑΧΑΧΑ μα καμία φαντασία στις λέξεις σας κυρ-Παντελίδες… «κλαίω και γελάω…»). Αν όμως βοηθήσω έστω και ένα άτομο να μην υποφέρει ολόκληρο τον χρόνο τότε θα έχω το δικαίωμα να σας πω ότι είμαι υπερήφανη για τα γεγονότα του STONEWALL και την αίτια του το PRIDE.
ΣΚΕΠΑΣΜΕΝΗ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΔΙΝΩ ΤΟ ΛΟΓΟ ΜΟΥ ΟΤΙ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΟΣΟ ΖΩ ΓΙΑ ΟΛ@ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΜΗ ΟΡΑΤΗ TRANS* ΛΕΣΒΙΑ ΣΕΞΕΡΓΑΤΡΙΑ. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
Καλό μήνα μνήμης, με αγώνες και σκέψεις αδέρφι@, με πολύ γράψιμο και διαμοιρασμό συναισθημάτων.
Και όλα αυτά κάπου στη μέση…
