Που κάνω λάθος, ρωτάς.. Τι δε βλέπω? Γιατί δεν μπορώ να φερθώ όπως μου έχουν ορίσει? Γιατί αντιδρώ? Τι φοβάμαι? Το ποτάμι φουσκώνει μέσα στα στήθη μου και παρασέρνει τα πάντα.. Είναι τόσο μοιραίο όσο και η ζωή μας.. Κι εγώ? Που είμαι εγώ? Φουντώνεις, ξαναφουντώνεις, αλλά ο κόμπος δε φεύγει.. Νιώθεις το στομάχι, πως δε σε υπακούει.. Η καρδιά σου ξέφρενη παίζει το χορό της.. Και εσύ? Εσύ, μόνο αισθάνεσαι, δε μπορείς να μην αισθάνεσαι.. Γι΄αυτό γεννήθηκες, για να νιώθεις.. Τα μάτια λάμπουν.. Βουρκώνεις αλλά φοβάσαι να κλάψεις.. - "Είμαι δυνατός", λες και το ξαναλές.. Ακούς τη ζωή να γελάει μαζί σου.. - "Σκύλα", φωνάζεις.. Αυτή η πουτάνα δε σ' αφήνει ήσυχο.. Σε γυροφένει.. Σε κάνει να αισθάνεσαι, να αφουγκράζεσαι, να αγαπάς.. Γεννήθηκες, για ν΄αγαπάς - κάποιος μεγάλος το είχε πει αλλά δε θυμάσαι τ΄όνομά του- .. Βάζεις ραδιόφωνο.. Το βαλς των χαμένων ονείρων σε παρασέρνει κι εσύ διαβαίνεις το μονοπάτι τους.. Νιώθεις τώρα όλες σου τις αισθήσεις να σε πλημμυρίζουν, να πετιούνται στον αέρα, σαν κάλπικες λίρες και παίζεις με την τύχη.. Τι σημασία έχει, που απογοήτευσες τον εαυτό σου ή που έκανες τους άλλους, να απογοητευτούν με σένα? Το μόνο που μετράει αυτή τη στιγμή είναι, πως πετάς.. Με τα φτερά του Ικάρου.. Δε φοβάσαι τον ήλιο, μόνο αισθάνεσαι.. Τη ζωή σου σκέφτεσαι..την όμορφη αυτή ζωή.. Οι άνθρωποι..Θε μου, οι άνθρωποι! Με πόση ομορφιά γεμίζουν τη σκοτεινή ψυχή σου! Φως! Ηλιαχτίδες τρυπούν το σκοτάδι κι εσύ πετάς..! Δε φοβάσαι.. Μόνο αισθάνεσαι.. Και η ζωή περιστρέφεται.. Kashmir
