Ποτέ δεν πίστευα ότι ένας έρωτας θα μπορούσε να με αφήσει με τόση απογοήτευση και τόσα αναπάντητα «γιατί».
Για 7 μήνες μιλούσαμε. Επένδυσα πολύ σε αυτή τη γνωριμία. Επένδυσα χρόνο, σκέψεις, συναισθήματα, προσμονή και ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς μου. Την ερωτεύτηκα και πίστεψα ότι απέναντί μου είχα έναν άνθρωπο που ένιωθε το ίδιο.
Όμως όσο περνούσε ο καιρός, άρχισα να νιώθω μόνη μέσα σε κάτι που πίστευα ότι χτιζόταν και από τις δύο πλευρές. Η επικοινωνία μας υπήρχε μόνο όταν ήταν προγραμματισμένη. Μόνο όταν το είχαμε κανονίσει από πριν. Σε 7 μήνες δεν απάντησε ποτέ σε ένα απρόοπτο τηλεφώνημά μου. Ποτέ δεν υπήρξε εκείνη η αυθόρμητη στιγμή που απλά θα ήθελε να με ακούσει ή να μου δείξει ότι χαίρεται να με έχει στη ζωή της.
Κι εγώ προσπαθούσα να καταλάβω. Έδινα χρόνο, έκανα υπομονή, έβρισκα δικαιολογίες για την απόσταση και την αδιαφορία που ένιωθα. Γιατί όταν είσαι ερωτευμένη, δεν θέλεις να πιστέψεις ότι ίσως μόνο εσύ προσπαθείς. Δεν θέλεις να δεχτείς ότι εσύ δίνεις τόσα πολλά και ο άλλος άνθρωπος απλώς αφήνει τα πράγματα να συμβαίνουν.
Αυτό που με πλήγωσε περισσότερο όμως ήταν οι χαρακτηρισμοί. Όταν προσπάθησα να μιλήσω για τον πόνο μου, όταν προσπάθησα να εξηγήσω πώς ένιωθα, αντί να δω ενδιαφέρον και κατανόηση, ένιωσα ότι με ακύρωσε. Με είπε «τρελή», «ζηλιάρα», ότι «έχω πρόβλημα» και ότι πρέπει να κάνω ψυχοθεραπεία.
Αυτές οι λέξεις με σημάδεψαν. Γιατί είναι πολύ σκληρό να ανοίγεις την καρδιά σου σε έναν άνθρωπο και αντί να ακούσει τον πόνο σου, να σε κάνει να πιστεύεις ότι το λάθος είναι πως ένιωσες. Πως το λάθος είναι ότι νοιάστηκες. Πως το λάθος είναι ότι ζήτησες το αυτονόητο.
Δεν ήταν τρέλα να θέλω επικοινωνία. Δεν ήταν τρέλα να θέλω να νιώθω ότι υπάρχω στη ζωή της. Δεν ήταν τρέλα να με πληγώνει η αδιαφορία.
Αυτός ο έρωτας δεν με απογοήτευσε μόνο γιατί δεν είχε την εξέλιξη που ονειρεύτηκα. Με απογοήτευσε γιατί με έκανε να πιστέψω ότι το να νιώθω, να νοιάζομαι και να ζητώ το αυτονόητο ήταν λάθος. Και αυτό είναι κάτι που θα μου πάρει πολύ χρόνο για να ξεπεράσω.
Ίσως το πιο δύσκολο δεν είναι ότι δεν προχώρησε όπως ήθελα. Το πιο δύσκολο είναι ότι εγώ ήμουν εκεί με όλη μου την ψυχή, ενώ από την άλλη πλευρά ένιωθα συνεχώς μια αδιαφορία που με πλήγωνε.
Δεν ήθελα να δημιουργήσω πρόβλημα. Δεν ήθελα να πιέσω. Ήθελα μόνο να νιώσω ότι αυτό που ένιωθα είχε χώρο και από την άλλη πλευρά.
Από εδώ και πέρα όμως δεν θα την ξαναενοχλήσω. Όχι γιατί δεν με νοιάζει. Όχι γιατί ήταν εύκολο να το αφήσω πίσω μου. Αλλά γιατί κατάλαβα πως δεν μπορώ να ζητάω από κάποιον να μου δώσει κάτι που ίσως δεν θέλει ή δεν μπορεί να δώσει.
«Από ανώνυμη»
Ψυχούλα μου πανέμορφη,
Πάντα ξεκινάω με μια εισαγωγή για το τι θα επακολουθήσει στο γράμμα μου αλλά αυτή τη στιγμή δυσκολεύομαι κι εγώ η ίδια να συγκροτήσω τις σκέψεις μου. Ψυχολόγα από τα Lidl η Miss Rainbow. Έχω ΔΕΠΥ και δεν το κρύβω. Δε θα κάνω εισαγωγή αυτή τη φορά. Θα αφήσω κι εγώ χαοτική απάντηση δίχως συνοχή.
Αρχικά σου είπε ότι θα έπρεπε να κάνεις ψυχοθεραπεία λες και είναι κάτι μειονεκτικό. Εν έτει 2026 δείξτε μου υπεύθυνα έναν άνθρωπο που δε χρειάζεται ψυχοθεραπεία. Δε ζούμε στο ’70 ρε παιδιά. Άντε να τα ακούω αυτά από κάτι, ξεχασμένους από τη ζωή, Boomers αλλά όχι και από εσάς τα νέα παιδιά. Θα αρχίσω να τραβάω τα μαλλιά μου.
Ψυχούλα μου ναι να κάνεις ψυχοθεραπεία, κι εσύ κι εκείνη κι όλες μας! Ακόμη κι αν δεν το «χρειάζεσαι», θα έχεις την ευκαιρία να βγάλεις τα ‘σώψυχά σου! Δε θα επεκταθώ άλλο επί του θέματος διότι δεν είμαι αμερόληπτη, ούσα η ψυχολόγα της καρδιάς σας!
Στο παρασύνθημα… Αν ήσουν φίλη μου, ιδανικά, θα σε είχα πιάσει από τους ώμους και θα σε ταρακουνούσα μέχρι να πέσει κάποιο κέρμα. Καταρχάς, γνώρισες έναν άνθρωπο ο οποίος από την πρώτη στιγμή δεν ήταν ιδιαίτερα διαθέσιμος. Ας μην εθελοτυφλούμε, με βάση των λεγομένων σου, έτσι τη γνώρισες κι έτσι την ερωτεύτηκες. Από την πρώτη στιγμή έθεσε τα όριά της, τα οποία κι έδειξες να σέβεσαι και να αποδέχεσαι. Για ποιο λόγο ταράχθηκες τόσο πολύ που δεν υπήρξε άμεση ανταπόκριση στην έκρηξη των συναισθημάτων;
Δε θέλω να παρεξηγηθώ. Είμαστε φανατικές οπαδοί της εξέλιξης των πάντων (από των γνώσεων μας έως και των συναισθημάτων μας)! Δεν είναι παράλογο που καρτερούσες ανταπόκριση σε όλα αυτά. Διότι ποια από εμάς δεν επιθυμεί έναν έρωτα να μας αρπάξει από τα μαλλιά και να μας φέρει δύο σβούρες, με αποτέλεσμα να μην ξέρουμε πού πατάμε και πού βρισκόμαστε;! Το θέμα μου είναι που δε μπορώ να προσδιορίσω για ποιο λόγο πληγώθηκε η καρδούλα σου τόσο πολύ ενώ από την πρώτη στιγμή ήταν έτσι η κατάσταση.
Τα δεδομένα στη συμφωνημένη επικοινωνία τα άλλαξες εσύ κι όχι εκείνη. Ναι το έκανες με μια κρυφή ελπίδα πως θα νιώσει κι εκείνη το ίδιο και με περίσσιο θάρρος, αλλά για ποιο λόγο δεν προετοιμάστηκες για τη μετωπική βρε μάτια μου; Δεν έχουμε πει πως όταν ετοιμαζόμαστε να κάνουμε ένα άλμα, ΠΡΩΤΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ; Βάζουμε ιμάντες να μας κρατήσουν να μην πέσουμε με τα μούτρα στο έδαφος! Διότι άλλο είναι να πέφτεις στο κενό για να ανέβει και λίγο η αδρεναλίνη, κι άλλο είναι να πέφτεις ξέροντας πως θα καταλήξεις χλαπάτσα στο έδαφος.
Θα ήθελα να πω αρχικά ή καταρχάς αλλά είμαστε ήδη στη μέση και μόλις διαπίστωσα πως το αρχικά και το καταρχάς ήδη τα έκαψα παραπάνω.
Σε συνέχεια της χαοτικής μου σκέψης θα ήθελα να ενημερώσω όλα τα μάτια που μας διαβάζουν τούτη τη στιγμή πως «το αυτονόητο» είναι κάτι διαφορετικό για την καθεμία μας. Για εσένα το αυτονόητο ήταν η προσοχή, η προσμονή, η τρέλα, ο έρωτας κλπ. Για κάποιες άλλες το αυτονόητο είναι μια ήρεμη επικοινωνία, κάτι σαν μια φιλία που εξελίσσεται σε έρωτα καθώς δε μπορείς να κάνεις αλλιώς. Για κάποιες άλλες το αυτονόητο είναι να απέχουμε συναισθηματικά χτίζοντας σωματική επαφή (ωραία δεν το έθεσα ε;!). Και σε αυτό το σημείο έχω μια απορία… Ρωτήσαμε τον Έρωτα τι είναι αυτονόητο για εκείνη; Γνωρίζουμε τι αποζητούσε από τη σχέση σας; Διάβασα πολλά για τα οποία είχες εσύ ανάγκη αλλά δεν αναφέρθηκες κάπου στο τι έχει εκείνη ανάγκη. Ξέρουμε; Δεν το αναφέραμε διότι είχαμε σκοπό να εκφράσουμε μόνο το δικό μας μέσα;
Απογοητεύτηκες. Κι έχεις ακόμη απογοήτευση με τους τόνους μέσα σου. Έλα να τα πούμε πριβέ να το λύσουμε μαζί. Γενικά όμως να έχουμε κατά νου, ως προς την ανάλυση η απογοήτευση είναι ένα συναίσθημα και όλα τα συναισθήματα έχουν χώρο στη ζωή μας. Ως προς την απογοήτευση είναι ένα βαθιά «εγωιστικό» συναίσθημα καθότι προκύπτει αποκλειστικά και μόνο από τη μη τήρηση των προσδοκιών μας. Καμία δεν είναι υποχρεωμένη να κάνει match τις προσδοκίες μας. Είτε αυτό είναι απλά ένα απρόσμενο τηλεφώνημα, είτε μιας ερωτικής εξομολόγησης υπό το σεληνόφως.
Απ’ όλα αυτά που έγραψες λάτρεψα τις τελευταίες προτάσεις από τις δύο τελευταίες παραγράφους:
- Ήθελα μόνο να νιώσω ότι αυτό που ένιωθα είχε χώρο και από την άλλη πλευρά.
Κάθε ερωτική γνωριμία πάντα πορεύεται με την ελπίδα πως θα γίνει match στο χώρο, στο χρόνο και στο συναίσθημα. Πάμε παρακάτω να βρούμε κάποια με χώρο;
- Αλλά γιατί κατάλαβα πως δεν μπορώ να ζητάω από κάποιον να μου δώσει κάτι που ίσως δεν θέλει ή δεν μπορεί να δώσει
Καρδούλα μου όταν έρθει η κατάλληλη γυναίκα δε θα χρειαστεί καν να ζητήσεις κάτι. Ναι υπάρχουν πολλές γυναίκες που δουλεύουν με κάπως τοξικές τεχνικές ώστε να προκαλέσουν αυτή τη συνεξάρτηση που βίωσες.. Από την άλλη όμως υπάρχουν και γυναίκες που είναι δουλεμένες και διαθέσιμες.
Ήμουν έτοιμη να κάνω λούπα πίσω στο πόσο προσπάθησες και δυστυχώς όλα έπιασαν πάτο, αλλά η προσπάθεια πηγάζει από μέσα μας. Αυτό είχες να δώσεις, αυτό έδωσες κι απλά εκείνη δεν το αγόρασε. Στον παρακάτω «πάγκο» θα σε βλέπουν ωσάν χρυσό και θα πουλήσουν και την ψυχή τους στο διάολο για να σε έχουν!
Να μην εγκαταλείπουμε εν μία νυκτί τις σχέσεις μας, ναι… Αλλά να φεύγουμε αφήνοντας μόνο σκόνη πίσω μας από σχέσεις που δεν έχουν χρόνο, χώρο και συναίσθημα για εμάς. Μία ζωή την έχουμε αγαπημένα μου μονοκεράκια! Δε χρειάζεται να την ξοδέψουμε άδοξα!
Περπάτα προς το φως!!! Σε περιμένουμε στην άλλη άκρη με ανοιχτές αγκάλες!!!
Με σεβασμό προς την αγνότητα των συναισθημάτων σου,
🌈 Miss Rainbow 🌈
