Οι σχέσεις τελικά είναι περίεργες.
Όχι αγαπητοί μου αναγνώστες, αυτό δεν είναι ένα ακόμα οριακά καταθλιπτικό κείμενο. Ούτε βαθιά στοχαστικό. Σίγουρα δεν είναι φιλοσοφικό, σαν να γράφει ο Χαράρι. Δεν γράφω συχνά με τέτοιο ύφος, ίσως επειδή είμαι κυρίως απαισιόδοξος άνθρωπος.
Γιατί έτσι;
Γιατί τώρα;
Άμα βρείτε απάντηση, πείτε μου και εμένα. Εντάξει, ίσως να φταίνε λίγο τα ποτάκια που ήπια, το τσίπουρο που με κέρασε ο κολλητός και το ενάμιση πακέτο τσιγάρα.
Τι λέγαμε;
Α, ναι! Σχέσεις. Είναι όντως περίεργες. Ετοιμαστείτε για άκρως επιστημονική και εμπεριστατωμένη ανάλυση.
Συνήθως οι σχέσεις αρχίζουν σαν μια αμερικάνικη αισθηματική κομεντί. Σαν αυτές με τη Σάντρα Μπούλοκ ή τον Μάθιου Μακόναχι. Αν ακόμα δεν κρίντζαρες, αγαπητέ μου αναγνώστη, σκέψου τις σχέσεις σαν ομαδικό άθλημα χωρίς όμως κανονισμούς.
Στην αρχή όλα μοιάζουν τέλεια, εύκολα, σχεδόν ιδανικά. Μιλάτε για ώρες στο τηλέφωνο, τα μηνύματα γίνονται η δεύτερη φύση σας, αναδύεται η φράση:
«Κλείσε εσύ — όχι εσύ κλείσε πρώτη — όχι εσύ πρώτα».
Βγαίνετε, περνάτε καλά, δεν καταλάβατε πότε πέρασαν τόσες ώρες. Βρεθήκατε στις 12 το μεσημέρι και τώρα είναι 10 το βράδυ και πίνετε μπύρα από το περίπτερο δίπλα από εκείνο το θερινό σινεμά στο Θησείο, ανάμεσα σε Αμερικανάκια που ψάχνουν τα ΜακΝτόναλντς, μεθυσμένους Βρετανούς και Γερμανίδες που φοράνε σανδάλι με άσπρη κάλτσα.
Σαν αυτά τα παλιά λεσβιακά ραντεβού που ξεκινούσαν με χαλαρό καφέ και δύο μέρες μετά (πολύ λέω) κατέληγαν σε συγκατοίκηση, ανταλλαγή ΑΦΜ και υιοθεσία γάτας ή σκύλου.
Γελάτε με τα ίδια αστεία, κρατιέστε χέρι χέρι, πάτε μαζί σινεμά ή απλά αράζετε σπίτι να δείτε ταινία. Netflix and chill, που λέμε και στο χωριό.
Και έπειτα ξεκινάει το βασικό μέρος του παιχνιδιού. Χωρίς κανόνες, χωρίς ζωές (όπως είχαμε παλιά στο Σούπερ Μάριο στο Gameboy). Αρχίζουν τα πραγματικά και δύσκολα επίπεδα του παιχνιδιού, γιατί ως εδώ ήταν μόνο το tutorial.
Πού να ήξερες ότι ο άνθρωπος που «πώς γίνεται να ήμουν τόσο τυχερός/ή που σε γνώρισα» αφήνει ανοιχτά τα φώτα στο δωμάτιο που μόλις έφυγε, δεν σιδερώνει τα ρούχα του, βάζει στο πλυντήριο λευκά μαζί με μαύρα, βάζει το γάλα με διαφορετικό τρόπο από εσένα στα ραφάκια του ψυγείου, έχει επτά διαδοχικά ξυπνητήρια στις 6 το πρωί και δεν ακούει κανένα ή αποχαυνώνεται εντελώς όταν παίζει ένα βιντεοπαιχνίδι στον υπολογιστή;
Όμως όλα αυτά είναι πταίσματα όταν ξαφνικά χρειάζεστε 45 λεπτά για να αποφασίσετε τι θα παραγγείλετε να φάτε και, μετά από πανεπιστημιακού επιπέδου συζήτηση και διαβουλεύσεις, καταλήγετε να παραγγείλετε αυτό που προτείνατε εξ αρχής. Και μάλιστα σου παίρνει και τις πατάτες επειδή εκείνη δεν παρήγγειλε, γιατί δεν πεινούσε…
Υπάρχει και η επόμενη, αυξημένης δυσκολίας πίστα. Αυτή που οριακά νιώθεις σαν παγίδα:
— «Τι έχεις;»
— «Τίποτα».
Και ξέρεις, αγαπητέ/ή, ότι αυτό στις σχέσεις — και ειδικά στις λεσβιακές σχέσεις — είναι ισοδύναμο με καυγά.
Οι γυναίκες, αγάπη μου, έχουν διδακτορικό στην απάντηση «τίποτα».
Στήνεται μια τόσο απλή αλλά και ταυτόχρονα αναπόφευκτη συναισθηματική παγίδα, στην οποία έτσι και πέσεις μέσα, θα σου το χτυπάει για το επόμενο τρίμηνο.
Έτσι ξεκινάνε οι καθημερινές μάχες. Αυτές που μαλώνετε για το ποια θα σηκωθεί να φέρει το τηλεκοντρόλ (άσχετο αν είναι 40 εκατοστά μακριά), ποιά θα πλύνει τα πιάτα, ποιά καθάρισε την άμμο της γάτας, ποιά αγαπάει πιο πολύ τη γάτα, ποιά ξέχασε να πάρει σερβιέτες από το σούπερ μάρκετ.
Διαπραγματεύεσαι ποιά θα κατεβάσει τα σκουπίδια. Οριακά επεμβαίνει ο ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ.
Της υπενθυμίζεις ότι το βράδυ σε αφήνει ξεσκέπαστη γιατί σου παίρνει την κουβέρτα. Και αυτή, για να απαντήσει (γιατί δεν αφήνει και τίποτα να πέσει κάτω), σου λέει ότι ξέχασες τα γενέθλια της γάτας επειδή δεν την αγαπάς.
Ναι αναγνώστη μου, οι σχέσεις είναι ένα μεγάλο μυστήριο της ανθρωπότητας. Στείλαμε τον άνθρωπο στο φεγγάρι αλλά ακόμα δεν αποκωδικοποιήσαμε τη φράση:
«Κάνε ό,τι νομίζεις».
Κάθε μέρα διενεργούνται εκατοντάδες δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις και ακόμα δεν καταλαβαίνεις αν όταν σου λέει «κρυώνω» εννοεί «φέρε μου τη ζακέτα», «πάρε με αγκαλιά», «φέρε μου το θερμόμετρο», «άναψε το τζάκι», «νυστάζω», «κάνε μου ένα ζεστό τσάι» ή απλά είναι γκρινιάρα.
Μια φίλη μου μου είπε:
«Σε μια λεσβιακή σχέση δεν κάνεις καβγά. Κάνεις… συζήτηση».
Και η «συζήτηση» κρατάει τρεις ώρες. Έχει επιχειρήματα, παραδείγματα, αναδρομές στο παρελθόν και σε κάποια στιγμή ξεχνάς καν γιατί ξεκίνησε.
Ένα άλλο πράγμα που συμβαίνει πολύ στις λεσβιακές σχέσεις είναι ότι μοιράζεσαι τα πάντα. Και όταν λέμε τα πάντα… εννοούμε τα πάντα.
Ρούχα;
Κοινά.
Καλλυντικά;
Κοινά.
Φούτερ;
Κοινά.
Στις λεσβιακές σχέσεις η ντουλάπα είναι λίγο σαν δημόσια βιβλιοθήκη. Τίποτα δεν είναι ξεκάθαρα δικό σου ή δικό της. Είναι όλα… κοινά.
Και έτσι καταλήγεις να κάνεις συζήτηση τριών ωρών για τα προσωπικά όρια, ενώ εσύ απλά ήθελες πίσω το λευκό φούτερ με τη στάμπα του Μίκυ Μάους.
Το αγαπημένο μου είναι όταν πρέπει να φύγετε από το σπίτι μαζί.
Λες:
«Έτοιμη;»
Και η άλλη λέει:
«Ναι, σε δύο λεπτά».
Τα «δύο λεπτά» στις λεσβιακές σχέσεις είναι σαν τα λεπτά στο φούρνο μικροκυμάτων. Δεν είναι πραγματικός χρόνος. Είναι μια ιδέα.
Και μετά από είκοσι λεπτά είστε και οι δύο ακόμα μπροστά στον καθρέφτη λέγοντας:
«Μήπως να βάλω κάτι θαλασσί να με φωτίζει;»
Σε μια λεσβιακή σχέση μπορεί να γίνει κάτι μικρό και να σου πει μετά από μήνες:
«Ναι αλλά θυμάσαι στις 26 Ιουνίου που είπες ότι θα βγούμε με τις φίλες μου και τελικά κοιμήθηκες;»
Και εσύ σκέφτεσαι:
«Δεν θυμάμαι καν τι έφαγα χθες ή αν έβαλα πλυντήριο με βρακιά».
Αλλά ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι στο τέλος γελάτε με όλα αυτά. Γιατί μπορεί να κάνετε συζητήσεις τριών ωρών για το ποια ταινία θα δείτε…
…και τελικά να κοιμηθείτε και οι δύο στον καναπέ αγκαλιά πριν καν ξεκινήσει η ταινία.
-gray matter
